Gecə saat 3-dür.

Yalqız, tanımadığı şəhərdə, kimsəsiz otaqda qalırdı. Qapını açıb, yaxınlıqdakı o möhtəşəm mənzərəni, dənizi izləmək istəyirdi, lakin qorxurdu. Pərdəni aralayib, bütöv ayı izləmək onu fikirlərə aparırdı. Gözündən axan yaşları yalnız divarlarda gizlincə gəzən böcəklər görürdü.

O qədər soyuqqanlı idi ki, qorxduğunu özünə belə hiss etdirmək istəmirdi. Tək, soyuq, kimsəsiz otaq, kimsəsiz şəhər və səmanı, dənizi işıqlandıran bütöv ay.